ஆட்டுக் கயிறும் காதலும்”

மதியம் கடந்த மழை, கரிசல் மண்ணை நனைத்து வைத்திருந்தது.

காட்டுக்குள் போகும் மண் பாதையில், மாட்டுவண்டி சக்கரத்தின் தடங்கள் நீரால் நிரம்பி இருந்தன. அந்தத் தடங்களில் வானம் தலைகீழாக விழுந்து கிடந்தது.

சின்னமரத்துப்பட்டியில் எல்லாரும் ஒருவரை ஒருவர் தெரிந்தவர்கள்.

ஆனா, முத்தையன் மட்டும் யாருக்கும் முழுசாகத் தெரியாதவன்.

அவன் பேசுவது குறைவு.

சிரிப்பதும் அரிது.

ஆனா, மழை பெய்யும் நாட்களில் மட்டும் அவன் முகம் மெதுவா மலரும்.

ஏன்னா, அப்படிப்பட்ட மழை நாளில்தான் அவள் வருவாள்.

செல்லாயி.

காலை முதலே ஆடுகளை மேய்க்கும் பெண்.

காலில் செருப்பு கிடையாது.

மழைச் சேற்றில் நடக்கிற கால்விரல்கள், கரிசல் மண்ணோட கலந்துபோயிருக்கும்.

“முத்தையா… ஓடைக்குள் தண்ணி பெருசா போகுதே…”

என்று அவள் தொலைவிலிருந்து கூப்பிட்டால்,

அவன் “ஹூம்…” என்று மட்டும் சொல்வான்.

அது தான் அவர்களுடைய காதல்.

ஒரு நாள் மாலை, மழை அடிச்சு பெய்தது.

பனைமரங்கள் எல்லாம் காற்றில் சத்தம் போட்டது.

கோழிகள் கூட கூண்டுக்குள் அச்சமா ஒளிஞ்சுக்கிட்டது.

செல்லாயி மட்டும் வரவில்லை.

முத்தையன், ஆடுகள் வரும் பாதையைப் பார்த்துக்கிட்டே நின்றான்.

மழை அவன் தோளில் அடித்தது.

ஆனா, அவன் அங்கிருந்து நகரல.

அரைகிழமை கழிச்சு தான் அவள் வந்தாள்.

முழுக்க நனைந்து.

“ஏன் இவ்வளவு நேரம்?”

என்று அவன் கேட்டான்.

அவன் வாழ்க்கையிலேயே அவ்வளவு நீளமா பேசியது அதுதான்.

செல்லாயி சிரிச்சா.

“ஓடையில தண்ணி அதிகமா இருந்துச்சு… பயமா இருந்துச்சு…”

முத்தையன் ஒன்றும் பேசல.

அவன் மெதுவா அவள் கையிலிருந்த ஆட்டுக் கயிறை வாங்கிக்கிட்டான்.

அந்த நிமிஷம், செல்லாயி முகம் வேற மாதிரி மாறிச்சு.

ஒரு பெண்ணுக்கு,

தன்னை யாரோ கவனிக்கிறாங்கன்னு தெரிஞ்ச நிமிஷம்,

அவள் உள்ளம் மழை வாசனை போல ஆகிடும்.

அடுத்த வாரம், கிராமத்தில் திருவிழா.

முழு ஊரும் விளக்குகள் போட்டது.

ஆனா முத்தையன் மனசு மட்டும் இருட்டாக இருந்தது.

செல்லாயிக்கு மாப்பிள்ளை பார்த்துட்டாங்க.

வெளியூர்காரன்.

டிராக்டர் ஓட்டுவான்.

சட்டை பாக்கெட்டில் எப்பவும் கண்ணாடி பேனா இருக்கும்.

அந்த இரவு, மழை இல்லை.

அதான் முத்தையனுக்கு இன்னும் கஷ்டமா இருந்தது.

அவன் தனியா ஓடைக்கரைக்கு போனான்.

மழை இல்லாத ஓடை வெறிச்சோடிப் படுத்திருந்தது.

அப்புறம் பின்னாலிருந்து ஒரு சத்தம்.

“முத்தையா…”

செல்லாயி.

“எனக்கு அந்த கல்யாணம் வேண்டாம்…”

முத்தையன் தலை தூக்கிப் பார்த்தான்.

“அப்போ?”

செல்லாயி கண்களைத் தாழ்த்திக்கிட்டு சிரிச்சா.

“மழை பெய்யும்போது… உன்னோட ஆடுகளை மேய்க்கணும்…”

அந்த இரவு முதல் மழை ஆரம்பிச்சது.

கரிசல் மண்ணில் விழும் மழைத் துளிகள் மாதிரி,

அவர்களுடைய காதலும் சத்தம் இல்லாம பூத்தது.