பாதையே வீடு

மழை பெய்து முடிந்த இரவு.

நகரத்தின் சாலைகள் ஈரமாக ஜொலித்துக்கொண்டிருந்தன.

பேருந்து நிலையம் அருகே இருந்த பழைய நடைபாதையில் சில மனிதர்கள் வழக்கம்போல் இரவைக் கழிக்கத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

ஒருவர் சாமியார்.

ஒருவர் யாத்திரிகன்.

ஒருவர் வயதான மூதாட்டி.

இன்னொருவர் — யாருக்கும் தெரியாத ஒரு இளைஞன்.

அவன் பெயர் ஆதவன்.

ஆதவன் எப்போதும் ஒரு பழைய பையை தோளில் சுமந்து நகரம் நகரமாக சுற்றிக்கொண்டிருப்பான். எந்த ஊரிலும் இரண்டு நாளுக்கு மேல் தங்க மாட்டான். யாராவது “உன் வீடு எங்கே?” என்று கேட்டால் அவன் சிரித்துவிட்டு வேறு பேச்சுக்குத் திரும்பிவிடுவான்.

அந்த இரவு குளிர் அதிகமாக இருந்தது.

சாமியார் சிறிய தீ மூட்டி கைகளை சூடாக்கிக்கொண்டிருந்தார். ஆதவன் மெதுவாக அருகில் வந்து அமர்ந்தான்.

“சாமி… கொஞ்சம் கையை சூடாக்கிக்கலாமா?”

“தீ யாரையும் துரத்தாது மகனே… உட்கார்…”

ஆதவன் அமைதியாக அமர்ந்தான்.

சில நிமிடங்கள் யாரும் பேசவில்லை.

தூரத்தில் நாய்கள் குரைத்தன.

மழைநீர்த் துளிகள் கூரையிலிருந்து மெதுவாக விழுந்தன.

திடீரென்று சாமியார் கேட்டார்:

“நீ எங்கே போகிற பயணி?”

ஆதவன் சிரித்தான்.

“தெரியல சாமி…”

“ஊர்?”

“இப்போ நான் நிக்கிற இடம்தான் ஊர்.”

சாமியார் அவனை ஆழமாக பார்த்தார்.

“ஓடிக்கிட்டு இருக்கிற மாதிரி தெரிகிறதே…”

ஆதவன் கண்களைத் தாழ்த்தினான்.

“சில பேருக்கு வீடு கிடைக்காது சாமி…

சில பேருக்கு மனசுக்கே ஓய்வு கிடைக்காது…”

அருகில் படுத்திருந்த மூதாட்டி மெதுவாக பேசினாள்:

“வீடு இல்லாதவங்க நிறைய பேர் இருக்காங்கப்பா… ஆனா மனசு தங்க இடம் இல்லாதவங்க தான் அதிகம்…”

அந்த வார்த்தை ஆதவனின் உள்ளத்தைத் தட்டியது.

அவன் மெதுவாக வானத்தைப் பார்த்தான். கருமேகங்களுக்கு நடுவே சில நட்சத்திரங்கள் தெரிந்தன.

“பறவைகளுக்கும் துறவிகளுக்கும் ஒரு நிரந்தரமான சரணாலயம் என்பதில்லை… நான் கூட நிரந்தரத்தை விரும்பாத ஒரு பறவை தான்…”

சாமியார் சிரித்தார்.

“அது சுதந்திரமா… இல்ல ஓட்டமா?”

ஆதவன் உடனே பதில் சொல்லவில்லை.

சில நேரம் கழித்து மெதுவாக கேட்டான்:

“ஒரே இடத்தில் நின்றா மனசு மூச்சுத்திணறுது சாமி…

மக்கள் அருகில் வந்தா பிரிவின் பயம் வருகிறது…

அதனால முன்னாடியே போயிடுறேன்…”

சாமியார் தீயில் ஒரு சிறிய கட்டையை போட்டார்.

“இந்த தீயைப் பார் மகனே…

இதுக்கு எரிய காற்று வேண்டும்.

ஆனா அதிக காற்று வந்தா அணைந்து போயிடும்.

மனித வாழ்க்கையும் அப்படித்தான்.

தனிமை கொஞ்சம் தேவை…

ஆனா முழு தனிமை உயிரையே குளிர வைக்கும்…”

ஆதவனின் கண்கள் ஈரமானது.

“நான் யாருக்கும் சொந்தமா இருக்க விரும்பல சாமி…”

“அதான் உன் வலி.

சொந்தம் என்றால் சிறை என்று நினைக்கிறாய்.

ஆனா உண்மையான அன்பு கூண்டு கிடையாது மகனே… அது நிழல்.”

அந்த இரவு நீண்டது.

அவர்கள் நால்வரும் சாலையோரத்தில் இருந்தாலும், அந்த சில மணி நேரம் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் ஒரு குடும்பமாக இருந்தார்கள்.

விடியற்காலையில் ஆதவன் எழுந்தான்.

பையை தோளில் போட்டுக்கொண்டான்.

சாமியார் கேட்டார்:

“மீண்டும் சந்திப்போமா?”

ஆதவன் சிரித்தான்.

“பறவைகள் பாதையை நினைவில் வைத்துக்கொள்ளாது சாமி… ஆனா சில முகங்களை மட்டும் மறக்காது…”

அவன் மெதுவாக நடந்துசென்றான்.

காலை சூரியன் நகரத்தை எழுப்பிக்கொண்டிருந்தது.

மக்கள் எல்லோரும் தங்கள் வீடுகளுக்குள் இருந்து வெளியே வந்துகொண்டிருந்தார்கள்.

ஆனால் அந்த சாலையோர பாதையில்,

வீடு இல்லாத சில மனிதர்கள் மட்டும்

உலகத்திற்கு ஒரு பெரிய உண்மையை சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்கள்:

“சில ஆன்மாக்களுக்கு

பாதையே வீடு…”