லிவிங் ரூட் பிரிட்ஜ்

லிவிங் ரூட் பிரிட்ஜ் - ஒரு காதல் சிறுகதை

மேகாலயாவின் பச்சைப் பாறைகளுக்கு இடையே, உயிரோட்டமான வேர்களால் பின்னப்பட்ட அந்தப் பழம்பாலம் இன்றும் பசுமையாக இருந்தது. மழைத்துளிகள் இலையில் வழிந்திறங்கும் ஒலியும், பறவைகளின் குரல்களும் மட்டுமே அங்கு நிசப்தத்தை கலைத்தன.

ஒவ்வொரு நாளும் அந்தப் பாலத்தின் மீது நின்று இயற்கையை ரசிப்பது சாராவின் வழக்கம். படப்பிடிப்புக் கருவியுடன் வந்த அவள், அந்தப் பாலத்தின் அழகில் மயங்கி விடுகிறாள். ஒரு நாள் மழையில் நனைந்தபடி பாலத்தின் ஓரத்தில் நின்று கொண்டிருந்தாள்.

"இந்த மழையில் இப்படி நிற்கலாமா?" என்ற குரல் கேட்டது. திரும்பிப் பார்த்தாள். கையில் பெரிய இலைக் குடையுடன் நின்றான் ஒரு இளைஞன். அவன் பெயர் ராஜீவ். அந்தப் பாலத்தின் கதைகளையும், அதை வளர்த்த முன்னோர்களையும் பற்றிச் சொல்லத் தெரிந்த வழிகாட்டி அவன்.

அன்று முதல் ஒவ்வொரு நாளும் அவர்கள் சந்திப்பது வழக்கமானது. அந்தப் பாலம் அவர்களுக்கு பேசும் இடமாக மாறியது. மேகங்கள் பொழியும் மழையிலும், வெயில் துளிர்க்கும் நேரத்திலும், அந்த வேர் பாலம் அவர்களின் காதலுக்கு சாட்சியாக நின்றது.

ஒரு மாலைப்பொழுதில், ராஜீவ் சாராவிடம் சொன்னான்: "இந்தப் பாலம் எங்கள் முன்னோர்களின் உழைப்பு மற்றும் பொறுமையின் அடையாளம். ஆனால் உன்னைச் சந்தித்த பிறகுதான், இதன் ஒவ்வொரு வேரும் என் இதயத்தைப் போல் பின்னிப் பிணைந்திருப்பதை உணர்ந்தேன்."

சாராவின் கண்கள் கலங்கின. அவள் பதிலேதும் சொல்லாமல், அவன் கரத்தைப் பற்றிக்கொண்டு, அந்தப் பாலத்தின் மீது நடந்தாள். அந்த நடை அவர்கள் இருபேரையும் ஒன்றாக்கியது.

இன்றும் அந்த லிவிங் ரூட் பிரிட்ஜ் மீது, இரண்டு காதலர்களின் பெயர்கள் வேர்களுக்கிடையே செதுக்கப்பட்டிருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. மழைக்காலத்தில் மட்டும் அந்தப் பெயர்கள் மின்னுவதாக ஒரு புராணமும் உண்டு.