சர்டிபிகேட்

சர்ட்டிஃபிகேட்

ஒரு ஊரில் பட்டிக்காட்டு மாணவன் சேகர். படிப்பில் பிடிப்பில்லை, ஆனால் மனிதர்கள் மீது அளவுகடந்த அன்பு. தேர்வுகளில் தோற்றதால், ஊரே அவனை ‘லூசர்’ என்று கேலி செய்தது. அவனது தந்தை ஒருநாள் கோபத்தில் “உன்னால் ஒரு சான்றிதழ் வாங்கிக்கூட முடியாதா? பத்தாவது பாஸ் பண்ணாவிட்டாலும் உனக்கு வேலை கிடைக்குமா?” என்று கத்தினார்.

சேகர் மனம் நொந்து ஊரைவிட்டே ஓடிப்போனான். வழியில் ஒரு முதியவர் மயங்கி விழுந்திருந்தார். சேகர் அவரை ஆஸ்பத்திரிக்குக் கொண்டுபோய், இரவு பகலாகக் கவனித்துக் கொண்டார். முதியவரின் உறவினர்கள் யாரும் வரவில்லை. மூன்று மாதங்கள் சேகர் அவருக்குத் துணையாக இருந்தார்.

முதியவர் குணமடைந்ததும், சேகரிடம் “தம்பி, உன் பெயர் என்ன?” என்று கேட்டார். “சேகர். பத்தாவது பாஸ் செய்யாதவன்” என்று தலைகுனிந்தான். முதியவர் சிரித்துக்கொண்டே, “நீ பாஸ் பண்ணாத சான்றிதழ்களை நான் தேடுவதில்லையே. நீ எனக்குத் தந்த உதவி, அன்பு, பொறுமை - இவற்றுக்குச் சான்றிதழ் உண்டா? மனிதனை மனிதனாக உணர வைக்கும் தேர்வில் நீ முதல்வன்” என்றார்.

முதியவர் ஓய்வுபெற்ற பேராசிரியர். அவரே சேகருக்குப் பின்னாளில் வழிகாட்டி, அவனது மனிதநேயத்தைப் பாராட்டி மாவட்ட அளவில் ‘சமூகசேவை விருது’ பெற்றுத் தந்தார். அன்று சேகரின் கண்களில் நீர் துளிர்த்தது.

“மனிதர்களால் மனிதர்களுக்கு வழங்கப்படும் சான்றிதழ்கள் கறைபடலாம். ஆனால் ஒரு மனிதன் இன்னொரு மனிதனின் மனதில் பதிக்கும் சான்றிதழ் - அதுதான் உண்மையான இலக்கியம்” - என்று அப்போதுதான் புரிந்தது சேகருக்கு.