கூடையில் ஒரு காதல்

மன்னவனூரில் மழைக்காலம் எப்போதும் சிறப்பானது. அந்த ஆண்டு மழை, கொடைக்கானல் மலைகளை விட்டு நகரத்தையும் தழுவியிருந்தது.

சிவாவுக்கு வயது இருபத்தேழு. அவன் ஒரு சிறு விவசாயி. அவனது தோட்டத்தில் வெள்ளரி, மிளகாய், முள்ளங்கிதான் முக்கியப் பயிர்கள். ஒருநாள் மாலை, மழை சாரலில் நனைந்தபடி கூடையுடன் வீட்டிற்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தான்.

அவனது கூடையில் பச்சை வெள்ளரிகள், சிவப்பு மிளகாய்கள், வெள்ளை முள்ளங்கிகள் — வண்ண வண்ணமாய் ஒரு சின்னத் தோட்டமே இருந்தது.

“ஐயா… ஒரு குடைக்கு…” என்று பின்னால் ஒரு பெண் குரல் கேட்டது.

திரும்பிப் பார்த்தான். ஈரம் தொப்பென்று தேவி நின்றாள். அவளது கையில் கிழிந்த குடை இருந்தது.

சிவா சிரித்தான்.

“குடை இல்லை. ஆனால் ஒரு வெள்ளரி இருக்கு. சாப்பிடுவியா?”

தேவிக்கு சிரிப்பு வந்தது.

“நீங்க எப்பவும் இப்படித்தானா பேசுவீங்க?”

“இல்லை. மழையில்தான்.”

இருவரும் பக்கத்துக் கோவில் மண்டபத்தில் ஒதுங்கினர். உரையாடல் மெல்ல மலர்ந்தது. தேவி அவன் கூடையைப் பார்த்தாள்.

“என்ன அதில்?”

“வெள்ளரி — என் காதல் தோல்விக்கு மருந்து. மிளகாய் — கோபத்துக்குச் சமையல். முள்ளங்கி — அம்மா சொன்னாள், யாராவது கேட்டால் குரல் கமழும்னு.”

தேவி சிரித்தாள்.

“நீங்க வேடிக்கையான ஆள்.”

“நான் சீரியஸ். இந்தக் கூடையில் ஒரு முள்ளங்கியில் என் காதலை மறைச்சு வச்சிருக்கேன். யாராவது அதைப் பாத்தா, அவங்கதான் அதற்கு உரியவங்க.”

தேவி முள்ளங்கியை எடுத்தாள். அதில் எழுதப்பட்டிருந்தது :

“உன் பெயர் எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் உன் புன்னகை எனக்குத் தெரியும். — சிவா”

தேவியின் கண்கள் ஈரமாயின.

“இந்தக் கூடை… எத்தனை நாளா உங்க கூட இருக்கு?”

“இன்றுதான் காத்திருக்கிறது. இதுவரை யாரும் அதில் இருந்த காதலை எடுத்துப் பார்க்கவில்லை. நீ முதல் நபர்.”

மழை நின்றது. தேவி எழுந்தாள்.

“சிவா… நான் உங்க கூடையைத் திருப்பிக் கொடுக்க மாட்டேன்.”

“ஏன்?”

“அதில் என் காதலை நானும் போட்டுக் கொள்வேன்.”

அன்று முதல், மன்னவனூர் மக்கள் சிவாவைப் பார்த்துக் கேட்பார்கள் :

“டேய் சிவா, கூடை எங்கே?”

சிவா சிரிப்பான்.

“அது இப்போ தேவியின் கையில். அதில் இனி காய்கறிகள் இல்லை. அதில் ஒரு காதல் மட்டும்தான்.”