வேர் வேர் மனிதன்

By ஸ்ரீ புஷ்பராஜ்

நவீன வசதிகளை விட, தன் மண்ணோடும் வேர்களோடும் இணைந்து வாழ்வதே உண்மையான வாழ்க்கை என்பதை இக்கதை சொல்கிறது.

‌‍⁠⁠‍‍‌‍⁠⁠‌‍⁠‌⁠‌‍‌‍‌‍‍‌‍‌‍⁠‌⁠⁠‌⁠⁠‌⁠‌‌⁠‍‍‌‍‌‍⁠‌‌⁠‌‍‌‍‌‍‌‍⁠⁠‌‌‍⁠‌‍‌‍‌⁠⁠‌⁠‌⁠‍‍⁠‌⁠‌⁠⁠‌⁠⁠‍⁠‌⁠⁠⁠‌⁠⁠⁠⁠‌

வேர் மனிதன்

மழை வருவதற்கு முன்பே மண் வாசனை தெரியும் முருகேசனுக்கு.

அந்த வாசனை மூக்கில் புகுந்தவுடன் அவன் கண்கள் தானாக மூடிக்கொள்ளும். நெஞ்சுக்குள் ஏதோ ஒன்று — பெயர் சொல்ல முடியாத ஒன்று — நிறைந்துவிடும்.

ஐம்பது வருடமாய் இந்த மண்ணில் வாழ்கிறான். இந்த மண்ணே அவன் தாய். இந்த மண்ணே அவன் தெய்வம்.

அவன் மகன் கார்த்திக் சென்னையில் இருக்கிறான்.

கான்கிரீட் தரையில் நடக்கிறான். கான்கிரீட் சுவர்களுக்குள் தூங்குகிறான். கான்கிரீட் வாழ்க்கை வாழுகிறான்.

ஒரு நாள் போனில் சொன்னான்: "அப்பா, அந்த ஊரை விட்டு வாங்க. என்னோட கூட இருங்க."

முருகேசன் சொன்னான்: "நான் வரமாட்டேன்."

"ஏன்?"

அவன் பதில் சொல்லவில்லை. எப்படி சொல்வான்? ஒரு மரத்தை அதன் வேரோடு பிடுங்கினால் அது வாழுமா என்று எப்படி கேட்பான்?

அந்த நாள் மாலை அவன் வயலுக்குப் போனான்.

மண்ணில் கை வைத்தான். குளிர்ச்சியாக இருந்தது. உயிரோட்டமாக இருந்தது.

அவன் தந்தை இந்த மண்ணில் உழுதான். தந்தையின் தந்தை இந்த மண்ணில் புதைந்தான். அவர்களின் வியர்வை இந்த மண்ணில் கலந்தது. அவர்களின் கண்ணீர் இந்த மண்ணில் இறங்கியது.

இந்த மண் வெறும் மண் அல்ல — இது அவன் வம்சத்தின் நினைவகம்.

இரவு கார்த்திக் மீண்டும் போன் செய்தான்.

"அப்பா, இங்க வந்தா நல்லா இருக்கும். ஏ.சி. அறை, நல்ல சாப்பாடு, எல்லாம் இருக்கு."

முருகேசன் வெளியே பார்த்தான். வானில் நட்சத்திரங்கள். காற்றில் வேப்பிலை வாசனை. தூரத்தில் ஆட்டு மணி ஓசை.

சொன்னான்: "கார்த்திக், நீ சொல்வதெல்லாம் வசதி. ஆனால் என்னோட வாழ்க்கை வேற."

"என்ன வாழ்க்கை அப்பா? தனியா கஷ்டப்படுறீங்க."

"தனிமை இல்ல மகனே. இந்த மண்ணோட நான். இந்த காத்தோட நான். இந்த ஆகாயத்தோட நான். எப்படி தனியா இருப்பேன்?"

கார்த்திக் பேசவில்லை.

அந்த மௌனத்தில் இரண்டு உலகங்கள் நின்றன — ஒன்று வேரை விட்டு பறந்தது, மற்றொன்று வேரை விட மறுத்தது.

மழை வந்தது.

முருகேசன் வெளியே நின்றான். நனைந்தான். மண் வாசனை மூக்கில் புகுந்தது. கண்கள் மூடின.

அவன் நெஞ்சில் — அந்தப் பெயர் சொல்ல முடியாத நிறைவு — மீண்டும் வந்தது.