தேம்ஸ் நதிக்கரையில்

மழை நனைக்கும் நகரம்.

பனிமூட்டம் சூழ்ந்த தெருக்கள்.

இரவிலும் விழித்திருக்கும் விளக்குகள்.

ரயில் ஜன்னல்களில் வழியும் நீர்த்துளிகள்.

அமைதியாக ஓடும் River Thames.

மித்ரா

தமிழ்நாட்டிலிருந்து லண்டன் வந்த புகைப்படக் கலை மாணவி.

மழையில் மனிதர்களின் உணர்வுகளை படம் பிடிக்க அவளுக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.

அவள் எடுத்த புகைப்படங்களில் சிரிப்பை விட அமைதி அதிகமாக இருக்கும்.

கண்ணன்

மானுடவியல் படிக்கும் மாணவன்.

மனிதர்களின் தனிமை, நகர வாழ்க்கை, நினைவுகள் பற்றி எழுதுபவன்.

அவன் அதிகம் பேச மாட்டான்.

ஆனால் எல்லாவற்றையும் ஆழமாக கவனிப்பான்.

தொடக்கம்

ஒரு மழைக்காலை.

நிலத்தடி ரயில் இருளிலிருந்து வெளிச்சத்துக்குள் வருகிறது.

ஜன்னல் ஓரமாக அமர்ந்து வெளியே பெய்யும் மழையை படம் எடுக்கிறாள் மித்ரா.

அதே ரயிலில் எதிரே அமர்ந்து குறிப்பேட்டில் ஏதோ எழுதிக்கொண்டிருக்கிறான் கண்ணன்.

ரயில் சுரங்கப்பாதைக்குள் செல்லும் போது சில நொடிகள் முழு இருள்.

அந்த இருளில் மட்டும் கேட்கும் சத்தம்:

கிளிக்.

மித்ரா எடுத்த புகைப்படத்தில்

ரயில் ஜன்னல் பிரதிபலிப்பில் கண்ணனின் முகம்.

அவள் அந்தப் படத்தை நீண்ட நேரம் பார்த்துக்கொண்டே இருப்பாள்.

முதல் சந்திப்பு

பல்கலைக்கழக வளாகம்.

மழையால் நனைந்த மேலங்கியை கழற்றிக்கொண்டு நடக்கிறாள் மித்ரா.

அறிவிப்பு பலகையில் ஒரு திட்ட அறிவிப்பு:

“மழை நகரங்களில் மனித உணர்வுகள்”

புகைப்படக்கலை மற்றும் மானுடவியல் இணைந்த ஆய்வு.

அங்கே மீண்டும் கண்ணன்.

அவன் அவளுடைய புகைப்படங்களை பார்த்துவிட்டு சொல்கிறான்:

“உன் படங்கள்ல

மக்கள் சிரிக்க மாட்டாங்க…

யோசிப்பாங்க.”

மித்ரா மெதுவாக சிரிக்கிறாள்.

“மழை வரும் போது

எல்லாரும் கொஞ்சம் உண்மையா மாறிடுவாங்க.”

நெருக்கம்

இருவரும் சேர்ந்து லண்டன் நகரம் முழுக்க சுற்ற ஆரம்பிக்கிறார்கள்.

மழையில் நனைந்த தெருக்கள்.

காபி கடை கண்ணாடிகளில் பனிமூட்டம்.

இரவு விளக்குகளில் தெரியும் நீர்த்துளிகள்.

Tower Bridge அருகே நின்று புகைப்படம் எடுக்கிறாள் மித்ரா.

கண்ணன் அருகில் நின்று மனிதர்களைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருப்பான்.

தேம்ஸ் நதிக்கரையில்

ஒரு மாலை.

மழை மெதுவாக பெய்கிறது.

River Thames கரையில் இருவரும் அமைதியாக அமர்ந்திருக்கிறார்கள்.

தூரத்தில் பால விளக்குகள் மட்டும்.

கண்ணன் கேட்கிறான்:

“நீ ஏன் மழையை மட்டும் படம் எடுக்கற?”

மித்ரா சில நொடிகள் அமைதியாக இருப்பாள்.

பிறகு மெதுவாக:

“மழை வரும் போது

எல்லாரும் ஏதோ ஒன்றை நினைப்பாங்க…”

அவன் அவளை பார்த்துக்கொண்டே இருப்பான்.

அந்த அமைதிக்குள் காதல் பிறக்கிறது.

காதல்

ஒரு நாள் ரயில் தாமதம்.

நிலையம் வெறிச்சோடி கிடக்கிறது.

குளிரால் நடுங்கும் மித்ராவிடம் கண்ணன் ஒரு சூடான தேநீர் கோப்பையை கொடுக்கிறான்.

அவள் சிரித்துக்கொண்டு கேட்கிறாள்:

“நீ எப்பவும் இவ்வளவு அமைதியா இருப்பே?”

கண்ணன் மெதுவாக:

“சில பேரை பார்த்தா

பேசணும்னு தோணாது…

அருகில் இருக்கணும்னு மட்டும் தோணும்.”

மழை சத்தம் மட்டும் கேட்கிறது.

பிரிவு

மித்ராவுக்கு Paris நகரத்தில் நடைபெறும் புகைப்படக் கண்காட்சிக்கான வாய்ப்பு கிடைக்கிறது.

அவள் தேர்வு செய்யும் புகைப்படங்கள் அனைத்திலும்

எங்கோ ஒரு மூலையில் கண்ணன் இருக்கிறான்.

ஜன்னல் பிரதிபலிப்பில்.

மழை நிழலில்.

தூரத்தில் நடந்து செல்லும் உருவமாக.

அவள் கண்களில் கண்ணீர்.

“நான் இந்த நகரத்தை படம் எடுக்கல…

அவனைத் தான் பதிவு பண்ணிட்டேன்.”

உச்சக்கட்டம்

கடும் மழை இரவு.

River Thames கரையில் கண்ணன் தனியாக நிற்கிறான்.

காற்று வேகமாக வீசுகிறது.

மழை முகத்தில் அடிக்கிறது.

அங்கே ஓடிவருகிறாள் மித்ரா.

முழுக்க நனைந்த கேமராவை கையில் பிடித்தபடி அவள் சொல்கிறாள்:

“இந்த நகரம் முழுக்க குளிரா இருந்துச்சு…

ஆனா நீ இருந்ததால தான்

இந்த மழை எனக்கு வீடு மாதிரி தோணிச்சு.”

கண்ணன் கண்களை மூடிக்கொள்கிறான்.

அவன் மெதுவாக சொல்கிறான்:

“லண்டன் மறந்துரலாம்…

ஆனா நீ நனைந்த அந்த மழை மறக்காது.”

முடிவு

சில மாதங்கள் கழித்து.

புகைப்படக் கண்காட்சி.

ஒரு பெரிய கருப்பு வெள்ளை புகைப்படம்.

ரயில் ஜன்னலில் மழை வழிகிறது.

அந்த பிரதிபலிப்பில் கண்ணன்.

புகைப்படத்தின் பெயர்:

தேம்ஸ் நதிக்கரையில்

மித்ரா கூட்டத்தின் நடுவில் நின்று அந்தப் படத்தை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள்.

அந்தப் படத்தின் பிரதிபலிப்பில்

கண்ணன் மீண்டும் தெரிகிறான்.

திரை மெதுவாக இருளாகிறது.