நேற்றைய நாளை காதலிக்கிறேன்

ஒரு மழை இரவு.

Coimbatore Junction Railway Station-இல் நின்றிருந்த பிரதீப்,

முதல் முறையாக தன்யாவைப் பார்க்கிறான்.

ஆனால் அவன் கண்களில் ஒரு பழக்கமான வலி.

ஏனெனில் —

அவளை அவன் ஏற்கனவே காதலித்துவிட்டான்.

இன்னும் தொடங்காத காதலின் முடிவை,

அவன் முன்பே பார்த்துவிட்டான்.

தன்யா ஒவ்வொரு நாளும் பிரதீப்பை புதிதாக அறிகிறாள்.

அவளுக்குக் காதல் மெதுவாக ஆரம்பமாகிறது.

ஆனால் பிரதீப்புக்கு…

ஒவ்வொரு நாளும் அவளுடன் இருந்த நினைவுகள் மறைந்து கொண்டே போகின்றன.

அவன் எதிர்காலத்திலிருந்து பின்னோக்கி காதலிக்கிறான்.

அவள் கடந்த காலத்திலிருந்து முன்னோக்கி காதலிக்கிறாள்.

ஒரு நாள்…

தன்யா சிரித்தபடி கேட்கிறாள்:

“நம்ம காதல் எப்போ ஆரம்பிச்சது?”

பிரதீப் அமைதியாக அவளைப் பார்க்கிறான்.

கண்களில் கண்ணீர்.

“உனக்கு இது ஆரம்பம்…

ஆனா எனக்கு இது முடிவு…”

உச்சக்கட்டம்

Platform No. 3.

கடைசி ரயில்.

நிலையக் கடிகாரம் தலைகீழாக ஓடுகிறது.

தன்யா மெதுவாக பிரதீப்பின் கையை பிடிக்கிறாள்.

ஆனால் அவளுக்கு அவன் யார் என்று நினைவில்லை.

பிரதீப் சிரிக்க முயற்சிக்கிறான்.

ஏனெனில்…

அவள் மறந்த அந்த காதலை,

அவன் மட்டும் இன்னும் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறான்.

ரயில் கிளம்புகிறது.

நேரம் மீண்டும் பின்னோக்கி நகர்கிறது.

Bench மேல் ஒரு பழைய Polaroid photo மட்டும் கிடக்கிறது.

அதில் —

மழையில் நனைந்தபடி சிரிக்கும் பிரதீப் மற்றும் தன்யா.