சிவப்பு தீவு
By ஸ்ரீ புஷ்பராஜ்
போர் முடிந்த பிறகும், வட இலங்கையின் வாழ்க்கை முழுமையாக சீராகவில்லை. காவியா என்ற இளம் பெண், தனது காணாமல் போன அப்பாவையும் இழந்த குடும்பத்தையும் நினைத்து வாழ்கிறாள். அவளுடைய நிலம் “High Security Zone” உள்ளே இருப்பதால், தன் சொந்த வீட்டுக்கே செல்ல முடியாமல் தவிக்கிறாள். “இன்னும் காணிகள் சரியாக இல்லை… வளத்தரமும் சரியாக்கல…” என்ற மக்களின் குரல், அவர்களின் நாளாந்த உண்மையை காட்டுகிறது. பள்ளியில் குழந்தைகள் கூட தங்கள் இழப்புகளை கேள்விகளாக வெளிப்படுத்துகிறார்கள். ஆனால் இந்த எல்லா காயங்களுக்கும் நடுவில், மக்கள் வாழ்வை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப முயற்சி செய்கிறார்கள். ஆசிரியையாக இருக்கும் காவியா, புதிய தலைமுறைக்கு நம்பிக்கை விதைக்க முயல்கிறாள். “சிவப்புத் தீவு” என்பது இரத்தத்தின் நினைவுகளால் சிவந்த நிலம் மட்டும் அல்ல — அது இன்னும் போராடிக்கொண்டிருக்கும் மக்களின் நம்பிக்கையின் நிலம்.
“இன்னும் காணிகள் சரியாக இல்லை…
வளத்தரமும் சரியாக்கல என்று சொல்லுவினம்…”
கிராம சபை கூட்டத்துல அந்த வார்த்தைகள் மெதுவா விழுந்தது.
ஆனா அது மண்ணில விழுந்த சத்தம் இல்ல…
மனசுல விழுந்த சத்தம்.
காவியா அமைதியா உட்கார்ந்திருந்தாள்.
அவள கையில் ஒரு பழைய பத்திரம் —
அது அவங்க வீட்டு நிலத்தின் சான்று.
ஆனா அந்த நிலம்… இப்போ அவங்க கைக்கு வராத தூரம்.
போர் முடிஞ்சதுக்கு வருடங்கள் ஆகிவிட்டது.
ஆனா அவளோட வாழ்க்கை இன்னும் “முடிஞ்சது”ன்னு சொல்லல.
அப்பா — காணாமல் போனவர்.
அண்ணன் — திரும்பி வராதவர்.
அம்மா — பேசாமலே வாழ்றவர்.
கூட்டத்துல ஒரு வயதானவர் எழுந்து சொன்னார்:
“இந்த நிலம் எங்களோடது… ஆனா நாங்க அதுல நிக்க கூட முடியல…”
அந்த ஒரு வரி
அங்க இருந்த எல்லாரோட வாழ்க்கையையும் சொல்லிவிட்டது.
அடுத்த நாள் பள்ளியில்…
“Miss… எங்க அப்பா போன இடம் Googleல search பண்ணினா கிடைக்குமா?”
ஒரு சிறிய பையன் கேட்டான்.
காவியாவுக்கு ஒரு நொடி மூச்சே நின்றுபோச்சு.
பதில் சொல்ல முடியல.
அவள் சிரிக்க முயற்சி செய்தாள்…
ஆனா அந்த சிரிப்புல ஒரு உடைந்த சத்தம் இருந்தது.
மாலை நேரம்.
காவியா கிராமத்தின் எல்லைக்குப் போனாள்.
அங்க ஒரு பலகை — “High Security Zone”
அதுக்குள்ள தான் அவங்க வீடு இருந்தது.
அவள் childhood இருந்தது.
அவள் வாழ்க்கை இருந்தது.
இப்போ…
அவள் அந்த இடத்தை
தூரத்தில நிக்குறவளா தான் பார்க்க முடியும்.
அவள் மண்ணை பார்த்தாள்.
அது இன்னும் சிவப்பாகத்தான் இருந்தது.
ஒரு நாள் ஒரு மூதாட்டி சொன்ன வார்த்தை நினைவுக்கு வந்தது:
“இந்த நிலம் சிவப்பு இல்லம்மா…
இது நினைவுகளின் நிறம்…”
காலம் மாறிச்சு.
சில வீடுகள் கட்டப்பட்டு இருக்கிறது.
சில சாலைகள் சரிசெய்யப்பட்டு இருக்கிறது.
ஆனா…
இன்னும் காணிகள் சரியாக இல்லை.
வளத்தரம் முழுமையாக திரும்பவில்லை.
இளைஞர்கள் வெளியூர் போகிறாங்க.
கிராமம் மெதுவா காலியாகுது.
ஆனா காவியா போகவில்லை.
ஒரு நாள் அவள் மாணவர்களிடம் சொன்னாள்:
“நம்மிடம் எல்லாம் இல்லாம இருக்கலாம்…
ஆனா நம்மிடம் ஒரு வாய்ப்பு இருக்கு —
இந்த நிலத்தை மாற்ற.”
அந்த வார்த்தைகள்
அந்த பிள்ளைகளின் கண்களில் ஒளி போட்டது.
மாலை சூரியன் மறைந்துகொண்டிருந்தது.
சிவப்பு நிறம் வானத்தையும் மண்ணையும் ஒன்றாக கலந்தது.
காவியா மெதுவா சொன்னாள்:
“சிவப்பு தீவு…
நீ இன்னும் காயமா இருக்கலாம்…
ஆனா ஒருநாள் நீ முழுக்க குணமாகுவாய்…”
அந்த மண்ணில் அவள் கால்களை பதித்தாள் —
அது அவளுடைய நிலம் இல்லையென்றாலும்…
அது அவளுடைய வாழ்க்கை.
